Psicoloxía

now browsing by category

 

Nenos felices? Fóra as presións!

Moitas veces os pais e nais presionamos demasiado aos nosos fillos para que sexan os mellores. Os mellores no colexio, os mellores no equipo de fútbol, os que mellor se portan… Facémolo coa nosa mellor intención pero quizais esteamos facendo máis mal que ben. “Baixo presión, a maioría dos nenos son obedientes e poden chegar a alcanzar os resultados que os seus pais lles piden pero, a longo prazo, desta forma só conseguen limitar o seu pensamento autónomo e as habilidades que lle poden conducir ao éxito real”, aseguran nun artigo da web Rincón de la Psicología que podes ler por completo premendo aquí.

E é que, tal e como sinalan noutro artigo do mesmo portal, “numerosos estudos demostraron que o éxito depende máis de calidades como o optimismo, a curiosidade, a autoconfianza e a habilidade para manexar os obstáculos. Como se desenvolven estas capacidades? A través dun apego seguro, no seo do fogar, cando os nenos se senten protexidos e amados. Estas calidades poténcianse pasando tempo de calidade cos fillos, estando plenamente presentes e mostrándonos responsables e interesados polos seus problemas e motivacións”.

O mesmo opina neste outro artigo a fundadora do blog Edurespeta, Tania García. Pasar tempo cos nenos, escoitalos, darlles liberdade de expresión e, sobre todo, querelos moito son os consellos que dá para que sexan felices. Neste senso, Vilma Medina, directora de Guiainfantil.com, apunta neste post oito claves para potenciar a súa felicidade:

1 – Ser amable. Os nenos amables experimentan máis satisfacción e enerxía, son máis cariñosos e agradables, e gozan de aceptación social.

2 – Dar as grazas. A gratitude favorece a estabilidade mental e enriquece o crecemento dos nenos. Os nenos valoran máis o que teñen e á súa contorna.

3 – Ser positivo. Os nenos educados nunha contorna positiva son máis seguros e cren máis en si mesmos. Teñen maior control da súa mente.

4 – Non etiquetar. Débese evitar rotular aos nenos. Dicirlles “es malo”, “es chorón”, predisponlles a moldear a súa actitude para encaixar neste perfil.

5 – Non dramatizar. Debemos dar o seu xusto valor ás cousas e ás situacións. Debemos extinguir condutas como pegar, insultar ou faltar ao respecto.

6 – Logro persoal. Os nenos son máis felices se conseguen os seus obxectivos polos seus propios méritos. Debemos animarlles neste sentido.

7 – Autonomía. Estimular a independencia dos nenos, potenciará a súa autoestima, a súa seguridade e a confianza en si mesmos.

8 – Intelixencia emocional. Os nenos deben aprender a controlar e regular as súas emocións para resolver os problemas de maneira pacífica. Iso xera tranquilidade e harmonía no seu carácter.

 

Consellos para educar en igualdade a nenos e nenas

Desde moi pequenos podemos educar aos nosos fillos e fillas para que crezan libres de estereotipos respecto ao xénero. Pero como? Poñendo en práctica os consellos que atopamos nun artigo do blog M&P (de mamas & de papas) de El País (preme aquí para lelo por completo). Nel explican que construír sociedades igualitarias onde as nenas non crezan en desvantaxe e teñan as mesmas oportunidades que os nenos, empeza por casa.

  1. Dando exemplo. Os nenos que crecen en fogares onde ambos proxenitores comparten as responsabilidades laborais e familiares e onde se respectan mutuamente teñen maiores probabilidades de reproducir relacións equitativas na súa vida adulta.
  2. Con actividades non sexistas. Convén apostar por xogos, xoguetes e libros non sexistas que non segreguen e categoricen espazos, temas, actividades e roles para nenos e nenas.
  3. As mesmas responsabilidades. Debemos intentar que tanto nenas como nenos aprendan e gradualmente tomen responsabilidades relacionadas co coidado, a orde e a limpeza, así como a tomar decisións acordes a súa idade.
  4. Sen burlas sexistas. Hai que evitar comentarios que reforcen roles estereotipados de xénero como rirse dun neno porque ten medo ou criticar a unha nena porque se mostre dominante ou non se preocupe pola súa aparencia.
  5. Sen sobreprotección só para elas. Sobreprotexer ás nenas e insistir en que teñan coidado -no canto de incentivalas a que superen o seu temor e desenvolver coraxe como se fai cos homes- porque llas pensa fráxiles e medorentas ensínalles a evitar actividades fóra da súa área de comodidade e non as prepara para ser protagonistas da súa vida.

E se queredes profundizar máis sobre este tema, podedes atopar moi útil a páxina web educarenigualdad.org

Katja Cardol: “O esencial é que co deporte os nenos adquiran valores e habilidades que lles sirvan o resto das súas vidas”

Katja Cardol é unha psicóloga deportiva holandesa que desde hai un tempo vén colaborando coa Escola Deportiva Santiago. As prácticas dun máster trouxéronna a Compostela, en concreto ao Centro Libredón, en setembro do ano pasado. “Gustáronme tanto que quedei traballando na Unidade de Psicoloxía e Coaching Deportivo, a UPCD-Libredón”, explica. Ademais, tamén axuda a un equipo de baloncesto da Liga Feminina 2 e á selección española feminina de hockey subacuático, entre outros.

De que maneira colaboras coa Escola Deportiva Santiago?
Desde esta tempada estou a traballar os luns e mércores nos adestramentos de fútbol sala. Boto unha man aos adestradores, Amanda, Iago e Brais, a planificar os entrenos dinámicos e variados. Xuntos elaboramos e imos conseguindo obxectivos enfocados a que os nenos e as nenas sempre sigan aprendendo, desenvolvéndose e gozando. Tamén engadimos aspectos mentais aos exercicios e xogos, por exemplo estamos a mellorar moito na comunicación na pista, a concentración e atención, e a autoconfianza de cada un para poder xogar divertíndose e progresando. Ah, e se escoitades a un neno ou unha nena falando en holandés, non é a miña culpa!

Desde o teu punto de vista, como debe ser o traballo do adestrador?
O adestrador no deporte de iniciación ten o papel de educador. Por iso, é importante que transmita valores e normas, que se comunique en positivo, e que reforce non só o resultado, senón tamén e sobre todo o esforzo realizado. Os nenos fan deporte para divertirse, estar con amigos, desenvolverse, etc. de maneira saudable. Gañar non é o máis importante – se o pensas, poucos nenos deportistas chegarán a ser profesionais. O esencial é que facendo deporte adquiran valores e habilidades que lles van a servir no resto das súas vidas, dentro e fóra do deporte. Por iso é tan conveniente centrarse en condutas e exercicios que pauten a aprendizaxe e o desenvolvemento.

E dos pais e nais? Como poden axudar aos seus fillos?
Como os fillos son os tesouros dos pais, os pais son importantísimos para os fillos. Sen chegar a ser protagonista, poden apoiar moito tanto en situacións pre-, durante e post-competición como en adestramentos a través do seu comportamento e actitude. Poden influír positivamente nos nenos transmitindo seguridade e confianza, promocionando obxectivos que non teñan que ver con gañar – como a autosuperación e a melloría de habilidades – e aceptando os valores do club. Nunca deben meterse no papel do adestrador, para non xerar confusión e nervios nos críos. Unha derrota? Os pais están alí para escoitar e apoiar aos seus fillos, para destacar as cousas positivas que fixeron, e para motivalos a seguir mellorando e gozando co fútbol.

Katja facendo un xogo na Festa do Entroido da Escola Deportiva Santiago.

Katja facendo un xogo na Festa do Entroido da Escola Deportiva Santiago.

Que destacarías dos nenos e nenas que forman actualmente parte da Escola?
Son uns cracks! Tanto nos partidos como nos adestramentos vexo moitos sorrisos, compañeirismo, e están sempre dispostos a aprender. Aínda que haxa diferenzas de idades, sexo e personalidades nos grupos, sempre inclúen a todos e todas. Un deporte de equipo non sempre implica que haxa traballo en equipo, con todo, na Escola seguramente si o implica. É algo moi bo e unha característica que lles axudará tamén fóra do fútbol, como no colexio, e no futuro.

Tamén colaboras cos Campus que organiza a Escola, de que maneira?
Si, estarei a traballar no Campus Polideportivo de Semana Santa. Alí colaborarei como unha monitora máis, aínda que seguramente incorpore algún aspecto ou xogo mental nas actividades, para xogando ter sempre en conta esta parte tan importante do deporte. Xa me veredes por alí!

Por que é importante a figura do psicólogo dentro dunha entidade deportiva?
Valores, obxectivos, esforzo, concentración, autoestima, cohesión de equipo, control de nervios, desenvolvemento persoal, comunicación, compañeirismo, liderazgo, os papeis adecuados de cada un no ‘pentágono da iniciación deportiva’ (nenos, adestradores, pais, directivos, árbitros), manexo de emocións, aceptación de fracasos, compatibilidade estudos-deporte, autocontrol, positivismo, respecto, compromiso… Teño que seguir? Son todos aspectos que teñen que ver coa psicoloxía, que desgraciadamente moita xente da por sentado, pero que si se pode e deberíase traballar e mellorar. O psicólogo deportivo está para apoiar a mellorar e a crecer, pode ser a través de acompañamento de adestradores, seguimento de equipos, apoio individual a deportistas, formación para directivos, adestradores, árbitros e pais, etc., sempre adaptándose ás necesidades do club. Tanto como na parte técnica, táctica e física, como na parte mental é fundamental no deporte.

Que é para ti o deporte?
O deporte é parte integral da vida. O deporte é para todos e todas, de calquera idade, nivel, sexo ou raza, e é moi beneficioso ao nivel social, físico, mental. No deporte, pódese escapar de dificultades, centrarse en retos e divertirse, e sobre todo o deporte é unha escola na que se aprenden valores da vida e na que nos podemos autodesafíar, autosuperar e desenvolver sempre.

Un consello para os pequechos…
Gozade e crede en vós mesmos e nos vosos compañeiros!

…e para os non tan peques?
Poñédevos no lugar dos nenos e as nenas, apoiádeos, potenciade valores e aprendizaxe, destacade destrezas e dade exemplo. E, por último, un moi sinxelo: gozade!

Como gañar ou perder autoestima co deporte

O deporte pode ser moi beneficioso para os nenos e nenas axudándolles a valorarse a si mesmos. Pero tamén pode facer que os pequenos perdan autoestima. Como? Explícao nun artigo publicado por La Región a psicóloga Katja Cardol, que desde hai un tempo tamén colabora coa Escola Deportiva Santiago.

Katja indica que a mellora de habilidades e o logro de obxectivos “fan que o neno se auto-valore positivamente”. Mentras que un ambiente social “agresivo ou de exclusión, ou un entorno no que se reforzan só os resultados e non o esforzo” provocan o contrario. Para evitalo, recomenda eliminar os pensamentos negativos e substituílos por pensamentos “positivos e realistas”. A continuación, podedes ler o artigo completo:

escuela_padres19-page1

‘The Present’, un corto co que maiores e peques poden aprender moito

Aínda non víchedes ‘The Present’? É un corto creado por Jacob Frey que xa gañou máis de 50 premios en 180 festivais de cine. Por que? Seguramente moito terá que ver a fermosa mensaxe que lanza. Aquí o tendes (está en inglés pero non é necesario entendelo):

The Present from Jacob Frey on Vimeo.

Como explicar situacións de horror e triste impacto aos nenos

Guerras, terrorismo, fame… vivimos nun mundo onde o horror está presente en demasiadas ocasións e os nenos e nenas non son alleos. Pero como explicarlles estas situacións aos nosos fillos? Unha das nais dos rapaces que xogan nos equipos da Escola Deportiva Santiago, Lara Pedrosa, quiso compartir connosco o seguinte artigo con motivo dos recentes atentados en París.

Como sempre, agradecémosvos moito a todos os seguidores deste blog todas as aportacións que nos queirades facer sobre novas relacionadas co deporte, a educación e a saúde dos máis pequenos. Animámosvos a facelo a través dos comentarios nesta mesma web ou escribindo ao correo escolasantiagocf@gmail.com

Esta é a reflexión de Lara, que de seguro vos resulta moi útil!

Cómo explicar situaciones de horror y triste impacto a los niños

Con motivo de los últimos acontecimientos tristes de París, se han celebrado minutos de silencio en los diferentes partidos del fin de semana, y entre los padres se comentaba que algún niño aún no sabía qué era lo que había ocurrido, y por tanto, desconocía la razón  de estos minutos de silencio.
Eso era debido a que ante la “dificultad” que tenemos los padres para explicar el dolor o el terror a nuestros hijos lo habíamos demorado, esperando encontrar la “mejor manera” de hacerlo, intentando hacerles el menor daño posible.
Precisamente, al hilo de estas situaciones tristes que viven los niños a su alrededor como ciudadanos del mundo, y en relación con la información que les llega, y en cómo transmitírsela o no surgen una serie de noticias estos días que nos hacen reflexionar sobre cómo debemos hacer conocedores a los niños y jóvenes, según su edad, de estos acontecimientos de horror, terror, dolor…
Más allá, el si debemos hacerlos conocedores o no de los mismos, y siguiendo qué premisas para que el impacto de este tipo de información resulte lo menos dañino posible en su desarrollo.
En los siguientes enlaces podemos leer diferentes reflexiones de especialistas psicólogos, padres,  periodistas, y recomendaciones del propio Ministerio de Educación de Francia sobre el tema:
http://blogs.20minutos.es/madrereciente/2015/11/17/como-explicar-el-horror-a-un-nino/
http://elpais.com/elpais/2015/01/13/buenavida/1421170429_003671.html
http://www.elperiodico.com/es/noticias/internacional/atentados-paris-asi-explica-atentado-nino-4677224
http://cadenaser.com/emisora/2015/11/16/radio_barcelona/1447687722_721113.html
http://internacional.elpais.com/internacional/2015/11/16/actualidad/1447673668_665903.html
http://www.clasesdeperiodismo.com/2015/11/15/esta-revista-le-explico-los-atentados-de-paris-a-los-ninos/
En conclusión, debemos quedarnos con las siguientes pautas de actuación:
  • Nuestro mensaje debe cumplir dos funciones: erradicar el miedo y ser veraz
  • No hay que recrearse en las explicaciones: “En el momento en que los niños reciben la mínima información que les tranquilice, que satisface su curiosidad, dejan de demandar más. Ya es suficiente”,
  • La idea que hay que transmitir es que la mayoría de las personas de las que nos rodeamos son normales y saludables, lo acontecido y las personas que lo han hecho, es la excepción.
  • Debemos dar una información que el niño pueda procesar. Contarles la verdad les ayudará a estructurar la realidad y fortalecer su personalidad, y limitará su tendencia a agrandar y personalizar los problemas.
  • En resumen, debemos recordar lo siguiente: “confianza en el hogar, veracidad en la información, brevedad, sentimientos sinceros pero calmos y el matiz de la excepcionalidad y la justicia“.

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR